Uyuyan Güzel Masalı

Uyuyan Güzel Masalı

Uyuyan Güzel, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, etrafı yemyeşil ormanlarla çevrili, bahçelerinde rengârenk güllerin açtığı güzel bir krallık varmış.

Bu krallığı halkını seven bir kral ile kraliçe yönetirmiş. Sarayları büyük ve gösterişliymiş ama uzun yıllardır içlerinde küçük bir eksiklik hissediyorlarmış.

Bir çocuklarının olmasını çok istiyorlarmış.

Günlerden bir gün sarayda büyük bir sevinç yaşanmış.

Kraliçenin bir kızı dünyaya gelmiş.

Kral mutluluktan bütün krallığa haber göndermiş:

“Bir prensesimiz oldu!”

Küçük prensese Aurora adı verilmiş.

Prensesin doğumunu kutlamak için sarayda büyük bir şölen düzenlenmesine karar verilmiş.

Fakat o kutlama sırasında yaşanan beklenmedik bir olay, Aurora’nın hayatını değiştirecekmiş.

Prenses Aurora’nın Doğum Günü Şöleni

Kutlama günü geldiğinde saray ışıl ışılmış.

Bahçeler çiçeklerle süslenmiş, uzun sofralar kurulmuş ve ülkenin dört bir yanından misafirler gelmiş.

Kral, ülkede yaşayan iyi kalpli perileri de kutlamaya davet etmiş.

Periler sırayla küçük Aurora’nın beşiğinin yanına yaklaşmışlar.

İlk peri:

“Kalbin her zaman iyilikle dolu olsun,” demiş.

İkinci peri:

“Zor zamanlarda cesaretini kaybetme.”

Üçüncü peri:

“Gittiğin her yere neşe götür.”

Tam son peri hediyesini vermeye hazırlanırken salonun büyük kapıları birden açılmış.

İçeri uzun siyah pelerinli bir peri girmiş.

Bu peri yıllardır ormanın uzak köşesinde yalnız yaşayan Malvina‘ymış.

Kral onu davet etmeyi unutmuş.

Malvina oldukça öfkeliymiş.

“Demek bütün krallık davet edildi ama ben unutuldum!”

Kral hemen:

“Bu kasıtlı değildi. Büyük bir hata yaptık,” demiş.

Fakat Malvina öfkesini kontrol edememiş.

Beşiğe yaklaşarak:

“On altıncı yaş gününde Prenses Aurora eski bir çıkrığın iğnesine dokunacak ve derin bir uykuya dalacak!” demiş.

Salondaki herkes sessizliğe gömülmüş.

Son Perinin Hediyesi

Malvina ortadan kaybolduktan sonra kral büyük bir üzüntüyle:

“Bunu engellemenin bir yolu yok mu?” diye sormuş.

Son hediyesini henüz vermeyen peri öne çıkmış.

“Malvina’nın büyüsünü tamamen ortadan kaldıramam. Ama değiştirebilirim.”

Beşiğin yanına yaklaşmış.

“Aurora iğneye dokunursa sonsuza kadar uyumayacak. Bir gün zamanı geldiğinde yeniden uyanacak.”

Kral yine de endişelenmiş.

Ertesi sabah bütün eski çıkrıkların saraydan kaldırılmasını emretmiş.

Fakat periler başka bir öneride bulunmuşlar.

“Aurora’nın büyürken sürekli korkuyla yaşamasını istemiyoruz. Onu bir süre ormanın içindeki küçük evimizde büyütelim.”

Kral ile kraliçe kızlarından ayrılmak istememişler.

Ancak sonunda bunun daha güvenli olacağını düşünmüşler.

Böylece küçük Aurora üç iyi periyle birlikte ormandaki bir eve götürülmüş.

Ormandaki Küçük Ev

Aurora saraydan uzakta büyümüş.

Kendisinin prenses olduğunu bilmiyormuş.

Periler ona sevgiyle bakmışlar.

Aurora hayvanlarla ilgileniyor, kitap okuyor ve ormanda uzun yürüyüşler yapıyormuş.

Özellikle şarkı söylemeyi çok seviyormuş.

Sesi duyulduğunda kuşlar dallara konuyor, tavşanlar çalıların arasından çıkıyormuş.

Yıllar hızla geçmiş.

Aurora on altı yaşına yaklaşmış.

Periler artık büyünün tehlikesinin geçmek üzere olduğunu düşünüyorlarmış.

On altıncı yaş gününde ona gerçek kimliğini anlatmaya karar vermişler.

Aurora duyduklarına inanamamış.

“Ben bir prenses miyim?”

“Evet.”

“Peki annem ve babam?”

“Sarayda seni yıllardır bekliyorlar.”

Aurora hem şaşkın hem de mutluymuş.

“Onları görmek istiyorum.”

Saraya Dönüş

Aynı gün Aurora perilerle birlikte saraya doğru yola çıkmış.

Kral ve kraliçe kızlarını karşılamak için büyük kapıda bekliyormuş.

Aurora annesini ve babasını ilk kez hatırlayabileceği yaşta görüyormuş.

Kraliçe ona sarılmış.

“Seni ne kadar özlediğimizi anlatamam.”

Aurora’nın gözleri dolmuş.

“Ben de sizi tanımak için çok bekledim.”

Sarayda yeniden büyük bir kutlama hazırlanmış.

Fakat Aurora kalabalıktan biraz uzaklaşarak sarayın eski bölümlerini gezmek istemiş.

Koridorlardan birinde küçük bir merdiven fark etmiş.

Merdiven eski bir kuleye çıkıyormuş.

Aurora merakına yenilmiş.

Basamakları çıkmaya başlamış.

Eski Kuledeki Çıkrık

Kulenin tepesinde küçük bir oda varmış.

Odanın ortasında çok eski bir çıkrık duruyormuş.

Kral yıllar önce ülkedeki bütün çıkrıkları toplattığını düşünmüş ama bu unutulmuş.

Aurora daha önce hiç çıkrık görmemiş.

“Bu ne işe yarıyor acaba?”

Elini uzatmış.

Tam o sırada perilerden biri koşarak odaya girmiş.

“Aurora, dokunma!”

Ama çok geçmiş.

Aurora’nın parmağı çıkrığın sivri ucuna hafifçe değmiş.

Bir anda gözleri ağırlaşmış.

Periler onu yakalamışlar.

Aurora derin bir uykuya dalmış.

Uyuyan Krallık

Periler büyünün gerçekleştiğini anlamışlar.

Kral ve kraliçe kızlarını görünce büyük bir üzüntü yaşamış.

Fakat peri onlara:

“Unutmayın, bu sonsuz bir uyku değil,” demiş.

Aurora’yı sarayın en güzel odasına götürmüşler.

Periler onun yatağının çevresini güllerle süslemiş.

Sonra büyülü değneklerini kaldırmışlar.

Aurora uyurken yalnız kalmasın diye saraydaki herkesin de huzurlu bir uykuya dalmasını sağlamışlar.

Aşçı elindeki kaşığıyla…

Bahçıvan çiçeklerinin yanında…

Kral ve kraliçe tahtlarının önünde…

Herkes uyumuş.

Sarayın çevresinde ise yıllar içinde kalın sarmaşıklar ve güller büyümüş.

Dışarıdan bakıldığında saray neredeyse görünmez hâle gelmiş.

Yüz Yıllık Uyku

Yıllar geçmiş.

Mevsimler değişmiş.

Bir zamanlar sarayda yaşayan insanları tanıyanlar gitmiş, onların çocukları ve torunları büyümüş.

Aurora’nın hikâyesi ise zamanla bir efsaneye dönüşmüş.

“Ormanın derinliklerinde uyuyan bir prenses varmış,” diye anlatılırmış.

Aradan tam yüz yıl geçmiş.

Bir gün Prens Deniz adında genç bir gezgin bu hikâyeyi duymuş.

Deniz eski masalları ve unutulmuş yerleri araştırmayı seviyormuş.

Ormandaki sarayı bulmaya karar vermiş.

Fakat yanında yalnızca kılıcını değil, eski haritaları ve kitaplarını da götürmüş.

Günlerce araştırmış.

Sonunda güllerle kaplanmış eski sarayı bulmuş.

Tam o gün yüz yıllık büyünün süresi dolmuş.

Sarmaşıkların üzerindeki dikenler yavaşça geri çekilmiş.

Güller açılmış.

Sarayın kapısı kendiliğinden aralanmış.

Aurora Uyanıyor

Prens Deniz saraya girdiğinde herkes hâlâ uyuyormuş.

Koridorlarda ilerlemiş.

Sonunda Aurora’nın bulunduğu odaya ulaşmış.

Ama ona dokunmamış.

Perilerin eski kitaplarından birinde büyünün yüz yıl sonra sona ereceğini okumuşmuş.

Pencerenin perdelerini açmış.

Sabah güneşi odanın içine dolmuş.

Tam o anda sarayın büyük saati çalışmaya başlamış.

“Dong!”

Aurora’nın parmakları hareket etmiş.

“Dong!”

Gözlerini yavaşça açmış.

“Ben… ne kadar uyudum?”

Prens Deniz gülümsemiş.

“Bunu anlatmak biraz uzun sürebilir.”

Aurora yataktan doğrulmuş.

Sarayın her yerinde insanlar uyanmaya başlamış.

Aşçı elindeki kaşığa bakmış.

“Ben ne yapıyordum?”

Bahçıvan:

“Bu güller ne zaman bu kadar büyüdü?”

Kral ile kraliçe ise kızlarının uyandığını görünce hemen yanına koşmuşlar.

Uyuyan Güzel Masalı

Değişen Dünya

Aurora uyandıktan sonra dışarı çıktığında dünya bıraktığı dünyadan çok farklıymış.

Yeni kasabalar kurulmuş.

Yollar değişmiş.

İnsanların kıyafetleri bile farklılaşmış.

Başlangıçta biraz şaşırmış.

Fakat merakı korkusundan daha büyükmüş.

Prens Deniz ona geçen yüz yılda neler olduğunu anlatmış.

Aurora:

“Demek öğrenmem gereken çok şey var.”

Deniz gülümsemiş.

“Ben de eski dünyayı senden öğrenebilirim.”

İkisi iyi arkadaş olmuşlar.

Birlikte krallığı gezmiş, yeni insanlarla tanışmışlar.

Zamanla dostlukları sevgiye dönüşmüş.

Ancak Aurora’nın ilk yaptığı şey evlenmek değilmiş.

Önce yıllardır tanıyamadığı dünyayı keşfetmiş.

Aurora’nın Yeni Kararı

Aurora saraya döndüğünde eski kuledeki çıkrığın bulunduğu odaya gitmiş.

Kral:

“Onu hemen yok edelim,” demiş.

Aurora başını sallamış.

“Hayır.”

“Bunca yıl uyumana neden oldu.”

“Çıkrık kötü değildi. Onu tehlikeli yapan, hakkında hiçbir şey bilmememdi.”

Aurora odayı küçük bir müzeye dönüştürmüş.

Çıkrık cam bir korumanın arkasına yerleştirilmiş.

Yanına da şu sözler yazılmış:

“Bilmediğin bir şeye dokunmadan önce ne olduğunu öğren.”

Aurora ayrıca krallıktaki çocukların yalnızca tehlikelerden uzak tutulmasını değil, tehlikeleri tanımayı da öğrenmelerini istemiş.

Çünkü kendisi yıllarca çıkrıklardan korunmuş ama çıkrığın ne olduğunu hiç öğrenmemişti.

Yıllar sonra Aurora, yüz yıllık uykusuyla değil; merakı, öğrenme isteği ve değişen dünyaya uyum sağlama cesaretiyle tanınmaya başlamış.

Ve yaşadığı maceradan şu önemli dersi çıkarmış:

Çocukları korumak önemlidir; fakat onları yalnızca tehlikelerden saklamak yerine, tehlikeleri tanımayı ve güvenli seçimler yapmayı öğretmek de gerekir.

Gökten üç gül düşmüş. Biri sabırla bekleyenlere, biri öğrenmekten vazgeçmeyenlere, biri de bu masalı sonuna kadar okuyan çocuklara gitmiş.

Yorum yapın